De Cactus

De Cactus

English version below

Tijdens de hete zomermaanden klagen de mensen in Syrië over de verzengende hitte. Maar die hoge temperaturen zorgen er wel voor dat de koning van het zomerfruit, de cactusvijg, rijpt. De cactusvijg is een van populairste fruitsoorten tijdens de Syrische zomer.

Gepeld en op een bedje van ijs, is het de perfecte snack om af te koelen en je dorst te lessen. En hoewel het verboden is voor marktkooplui om hun producten uit te stallen in de hoofdstraten, worden de cactusvijgverkopers gedoogd, omdat het gewoonweg een culturele traditie is. In sommige delen van de stad zijn zelfs hele straten gevuld met uitbundig versierde wagens en kiosken die een pittoreske en folkloristische sfeer neerzetten om de cactusvijgen aan de man te brengen.

Het pellen van de cactusvijg is een ritueel op zich. Het begint met het onderdompelen van het fruit, zodat de stekels zacht worden. Deze worden vervolgens met een pincet verwijderd. Met een mes wordt de schil handig ingesneden, zodat deze gepeld kan worden en het heerlijke fruit tevoorschijn komt.

De meesten kopen hun cactusvijg gepeld, maar de mensen die hun fruit super vers willen eten, trekken zelf de handschoenen en gaan thuis aan de slag.

Syrië staat bekend om zijn enorme cactuslandbouwbedrijven. Hoewel cactussen voornamelijk in Damascus groeien, zie je ze ook veel in andere steden in Syrië.  Jammer genoeg is dit veranderd na de oorlog. De meeste bedrijven in Damascus hebben veel schade geleden door bombardementen en de cactus is uit het straatbeeld verdwenen…

Het Arabische woord voor cactusvijg is ‘sabbar’. Dit betekent letterlijk ‘geduld’ of ‘de geduldige’. Het heeft die naam gekregen, omdat het kan standhouden onder erbarmelijke omstandigheden en lange droge perioden kan verduren. Je verwacht niets vruchtbaars van zo’n miserabel bestaan. En toch, de cactus verwondert zijn omgeving met een smakelijke, zoete vrucht.

Ik vraag mij af, is dit ook bij mensen mogelijk?

Kan iemand zware lasten dragen en toch genoeg kracht bezitten om te ademen, te dromen, te hopen en om ambities te hebben?

Kan iemand geduldig genoeg zijn om over doodsangsten en verlies heen te komen en weer op te leven?

Om licht te zien aan het einde van een donkere tunnel?

Om nieuwe doelen te stellen en weer te durven dromen over een vruchtbare toekomst?

 English version

During the hot summer months people throughout Syria complain of the scorching heat, oblivious to the fact that such hot temperatures provide the perfect conditions for the “king of all summer fruits” the cactus fruit to ripen.  The cactus fruit is, along with few competitors, one of the most popular fruit during the summer In Syria.

Served often peeled, and on ice, it’s the perfect snack to cool you down and quench your thirst.  Even though it is illegal for vendors to display their products on the main city streets, like in traditional markets, the government tolerates the cactus-fruit vendors simply because it’s a cultural tradition.  In some areas entire streets would be filled with extravagantly decorated wagons and kiosks creating a picturesque folkloric scene.

There is a ritual to peeling the cactus fruit.  It starts by soaking the fruit in cold water to soften the thorns.  Visible thorns are then plucked out using tweezers.  Using a knife various strategic cuts are made to help delicately peel the skin and reveal the luscious fruit.

Most people tend to buy cactus fruit that has been peeled, however some prefer to eat fresh-peeled cactus so they opt to peel the fruit themselves at home with the use of gloves.

Syria is well-known for its enormous cactus farms.  Even though cactus grows mostly in Damascus, it sure finds its way to all other cities in Syria.  Sadly this has changed after the war.  Most of the large cactus farms in Damascus have suffered severe damage due to bombs.  Cactus does not find its way anymore.  It too has become a war casualty.

The word cactus-fruit in Arabic is sabbar, which is a literal translation of the word patience, or he who is patient.  It has been given this name because it can withstand harsh acrid environments, and can endure long periods of thirst.  One would expect nothing fruitful of such miserable existence, yet the cactus fruit awes its environment by yielding a savory, sweet fruit.

I wonder.  Is this possible for humankind?

Can one bear massive burdens, and still have enough strength to breathe.  To dream.  To hope.  To aspire.

Can one hold on to patience long enough to get past the agony, past the loss, past the fear, and be revived?

To see light at the end of the tunnel…

set new goals, have new dreams, and realize..

that a fruitful future is to be?

 

 

Comments are closed.