De Pindaman

De Pindaman

De Pindaman

English version below

Elke dag die voorbij gaat in onze drukke leven brengt nieuwe gezichten met zich mee.  Gezichten van mensen die we onderweg ontmoeten, op het werk, of elke andere plaats.. gezichten die we uiteindelijk vergeten… geen indruk achterlatend.. zonder betekenis.

Maar sommige gezichten willen we in ons  geheugen vasthouden.  Misschien omdat ze ons terugvoeren naar onze kindertijd.. naar tijden van vreugde en zorgeloosheid.. naar de tijden toen het leven nog eenvoudig was.  Zo’n gezicht is het gezicht van de Pindaman.

De Pindaman is een alom bekende man.  Iedereen die ooit in Aleppo gewoond heeft kent hem heel goed.  Hij verkocht pinda’s bij een bekend hotel,  op een bekend plein, al sinds lang lange tijd.  Hij stond de hele dag op dezelfde plek pinda’s te verkopen… de hele dag.. iedere dag weer.  Hij riep allerlei kreten om zijn product aan de man te brengen en kopers aan te trekken.  “Vers geroosterde pinda’s.. heet heet! Kom maar halen!”, riep hij.  Ik hoor zijn roep nog steeds in mijn oren.  Zo bracht hij zijn dag door met het roosteren van pinda’s.  Hij pakte ze altijd in, in een papieren  puntzakje, en verkocht ze aan een ieder die voorbij kwam, maar geen tijd had om een praatje met hem te maken.  Het was alsof hij onzichtbaar was.

Ik zeurde vaak bij mijn moeder, die het altijd druk had, om te stoppen en pinda’s voor mij te kopen.  De geur van die roosterende pinda’s , in zijn oude roestige ketel, was eenvoudigweg onweerstaanbaar.  Ik ging staan kijken hoe hij voorzichtig en nauwgezet de pinda’s om en om schepte, totdat ze klaar waren. Hij schepte ze om alsof het edelstenen waren en niet slechts goedkope  pinda’s.  Hij behandelde zijn ketel met uiterste precisie en zorgvuldigheid alsof het zijn eigen luxe keuken was.  Misschien was dit de enige manier waarop hij zijn kost voor zijn kinderen verdiende aan het eind van de dag… door de hele dag pinda’s te roosteren.  Hij verdiende maar een paar dollars, maar oprecht en eerlijk.  Hij accepteerde geen liefdadigheid.  Zijn markante, met rimpels getekende gezicht, zijn norse houding en trotse blik zorgden  ervoor dat niemand het ook maar probeerde hem zo maar iets te geve. Naar kinderen echter glimlachte hij altijd.  Misschien was dat wel de reden waarom hij zo bekend was.

Soms staan de gezichten van eenvoudige en bescheiden mensen in ons geheugen gegrift…

Een hard leven maar tevreden…

Arm maar trots..

Vol van ambitie maar te bang om te dromen…

Hun voornaamste doel is leven in eerlijkheid,  met respect, waarden en normen..

Hun grootste rijkdom is hun trots en waardigheid…

En zo’n gezicht is het gezicht van de Pindaman.

 

English version

Every day that passes by in our busy lives carries with it new faces… faces of people we meet on the road, at work, or any other place that we end up forgetting… leaving no impression, having no meaning…

But some faces we like keep in our memory.. perhaps because they take us back to our childhood.. to times of happiness and no worries.. to times when life was simple, like the face of the peanut-seller.

The peanut-seller is a famous guy.. anyone that ever lived in Aleppo knows him quite well.  He sold peanuts in front of a famous hotel, in a famous square, for a very very long time.

He would stand in the same spot selling peanuts all day, every day… he’d shout out phrases to market his product and attract buyers… “fresh roasted peanuts, hot hot, come and get it” .. his chants still ring in my ears… so he would spend his day roasting peanuts, packing them in paper cones, and selling them to whoever passed by, which most likely had no spare time not even a single minute to waste chatting to him… he was always overlooked.

I, however, would always nag my hurrying mother to stop and buy me peanuts… The smell of the peanuts roasting in his rusty wagon was simply irresistible.. I would stand there watching how he carefully tossed and turned the peanuts until they were just right.. like they were pieces of jewels, not plain cheap peanuts.. He handled his wagon with extreme caution and care, like it was his mobile office.

Perhaps this was the only way he earned a living and bring bread to his children at the end of the day..  to roast peanuts all day.. make a few dollars, but with honor.

He did not accept charity… his wrinkles, stern facial features,  serious demeanor, and look of pride  prohibited anyone from even trying to give him charity… he would smile at children however.. perhaps that’s the reason why he’s so famous.

Sometimes faces of simple humble people are stuck in our memory… poor but proud… distressed but content.. full of ambitions but afraid to dream.. their main goal in life is to live in honor… their capital is their pride and dignity…

Such face is the face of the peanut-seller

One Comment

  1. Mooi verhaal.