Het Lege Nest

Het Lege Nest

English version at the end.
Vaak denk ik er aan hoe moeilijk de missie van het Syrische volk is… over hoeveel uitdagingen ons leven kent. We zijn een generatie van oorlog en vrede.. van overerving, maar ook van verlies.. van tradities en openheid.. van een prachtig verleden, een pijnlijk heden en een ongewisse toekomst… van verscheurende tegenstellingen. Vol pijn proberen we onze kinderen te herinneren aan de heerlijkheid en glorie van ons verleden. We raken in paniek wanneer we ons ons verleden niet herinneren tot in het detail. We worstelen om vast te houden aan onze identiteit. Maar tegelijkertijd willen we ook integreren en erbij horen.  Wanhopig zoeken we een evenwicht….
Wat ooit intieme familie bezoekjes waren zijn nu Skype gesprekken… emojis in plaats van knuffels en kusjes.. een plaatje van taart om een verjaardag te vieren.. een e-card gestuurd voor speciale gelegenheden.
Wat ik persoonlijk het meest pijnlijk vind, is dat onze kinderen alleen opgroeien.. zonder de vertroetelende liefde van grootouders.. zonder de gebeden van liefhebbende tantes.. zonder de begeleiding van ooms.. zonder buren, om hun geschiedenis mee te delen.. beroofd van familie liefde..
We moesten ons nest verlaten..
Het leeg en eenzaam achterlaten …
We hadden het takje voor takje gebouwd en het gevuld met onze herinneringen en dromen..
We zijn uitgevlogen naar verre oorden..
Verloren tussen heimwee naar het verleden en hoop op de toekomst..
In de hoop een veiliger nest te bouwen.

English version

The empty nest

I often think about how difficult the mission of the Syrian people is.. about how many burdens we are carrying.. how challenging our life is.  We are a generation of war and peace, of inheritance and loss, of traditions and openness, of a beautiful past and a painful present, and an unknown future… of tearing contradictions..

We achingly try to remind our children of our past glory…We panic when we can’t recall our past in detail.. We struggle to hold on to our identity while desperately seeking balance….What used to be intimate family visits is now Skype calls… Emojis instead of hugs and kisses.. a symbol of a cake to celebrate birthdays, and e-cards sent for special occasions…

What I personally find most painful is that our children grow alone.. without the spoiling love of grandparents.. without prayers from loving aunts.. without guidance from uncles.. without neighbors to share history with… deprived from family love.

We had to abandon our nest.. leave it empty, lonely..

We had built it stick by stick, and filled it with our memories and dreams..

We’ve flown away to a far place..

Lost between nostalgia for the past and hope in the future.

Hoping to build a safer nest.

 

 

Comments are closed.