Silent Love

Silent Love

English version at the bottom.

Ik ademde het bedwelmende aroma in van mijn koffie terwijl ik deze vredig roerde, en liet ik me de kalmte van die ochtend terug voeren naar de tijd waarin mijn oma me leerde hoe ik Arabische koffie moest maken. “Kook het goed door, jouw opa houdt van een goede doorgekookte koffie,” zei ze. De eerste persoon voor wie ik Arabische koffie leerde maken was mijn opa. Hij was een rustige, verfijnde, hoogopgeleide man. Een echte heer, in de ware zin van het woord. Vaak zat hei i zijn werkkamer met een kopje koffie aan zijn zijde. Zijn bibliotheek was een privé verzameling van allerlei soorten van boeken.. rechten, geschiedenis, godsdienst, kunst, en ga zo maar door. Het eerste boek dat ik van hem kreeg ging over reizen, zoektochten, het verlangen om de wereld te ontdekken en de horizon te verbreiden. Ik was altijd gefascineerd door zijn enorme boeken collectie die netjes in rijtjes geordend in de kast stonden. Zijn bibliotheek was zijn persoonlijke heiligdom. Hij kon daar uren blijven af en toe onderbroken door mijn oma die binnenliep om nieuwe koffie te brengen of iets lekkers. Ik denk niet dat ik ooit gehoord heb dat mijn opa tegen mijn oma zei dat hij van haar hiel, maar hij kroonde haar absoluut koningin van zijn koninkrijk. Zijn koningin was niet veel eisend. Ze gaf hem alle ruimte. Mijn oma tonde ook weinig affectie met woorden, maar kleine dingen zoals de rose die vaak achter haar oor gestoken was, en de manier waarop ze zich gedroeg in zijn buurt sprak boekendelen over haar liefde voor hem. Hun subtiele uitwisseling van liefde was als een scheel van liefde in een tijd waarin een openlijke tentoonstelling van gevoel culturele niet bestond. Hun gevolgen lijken er op de Arabische koffie mijn oma maakte.. rijke en vol.. geschonken door de dringende geur. Anders dan de koffie van tegenwoordig die door het systeem loopt zonder enige spoor achter te laten.
Mijn oma en opa werden verliefd en wisselde liefde brieven uit toen ze aan het studeren waren. Mijn opa studeerde rechten om spoedig een van de beste advocaten te worden die Aleppo toen had. Mijn oma studeerde aan de faculteit bouwkunde als eerste vrouw aan de universiteit van Aleppo, en werd later hoofd van een middelbare school gedurende jaren. Spoedig trouwde ze en gingen hun alle wensen in vervulling. Taalloose mallen heb ik van mijn vader, tante, en ooms gehoord wat voor een romanticus mijn opa was. Hij speelde de oud voor mijn oma en zong liefde liedjes voor haar.
De tijd stond stil voor mijn oma toen mijn opa stierf. Nadien levende ze voor durend in de schaduw van zijn herinnering. Hij liet niet allen herinneringen na, maar melodieën. Liedjes over ambities, liefde voor leven, en hoop. Liedjes die we kunnen neuriën als we ons neerslachtig, machteloos, of verslag gevoelen. Liedjes van tijd, en de cirkel van het leven.. van doorzette.. dat we onze reis voor moeten zetten.. ongeacht de hinderenden, precies als hij deed. Tegen alle verwachtingen werkte hij hard, en werd een advocaat die erna streefde om evenwicht en rechtheid te vestechen in Aleppo. Hij ontwikkelde de standaarden voor onderwijs en werd een baken voor de generaties die volgden.
Er zijn dingen die zijn onuitwisbaar in mijn geheugen. Misschien niet van belang, maar ze zijn als een film die zich herhaalt in mijn hoofd. Ze hebben de persoon die ik nu geworden ben gevormd. In mijn leven voel ik me de aanwezigheid van mijn grootouders in me… in mijn thuis..in de manier waarin ik mijn kinderen opvoed.. in mijn toewijding en vastberadenheid.. in de manier waarin ik kook, en in mijn kop koffie.
Mogen ze rust in vrede.
In liefhebbende herinneringen aan mijn grootouders.

English Version:

I breathed in the intoxicating vapors of my morning coffee as I gently stirred it allowing the morning peace to take back in time to when my grandmother taught me how to make Arabic coffee.  “Boil it well, your grandfather likes his coffee well-boiled,” she said.  The first person I learned to make Arabic coffee for was my grandfather.  He was a quiet, elegant, educated man… a true gentleman with all the sense that word could carry.  He would often sit in his study, with a cup of coffee by his side.  His library was a private collection of all sorts of books.. law, history, religion, arts, and the list goes on.  The first book my grandfather gave me was one about travels, seeking, and longing to explore beyond the horizon.  I was always fascinated by his enormous collection of books neatly stacked on rows of shelves.  His library was his personal sanctuary.  He’d stay there for hours, interrupted only by my grandmother walking in to refresh his coffee or bring in some sweets. I don’t think I’ve ever heard my grandfather tell my grandmother that he loved her, but he definitely crowned her queen of his kingdom.  His queen was not clingy or needy.. she gave him a lot of space.  My grandmother was also not very affectionate verbally, but small things like the rose that was often tucked behind her ear at afternoon teatime, and the way in which she would act around him spoke volumes about her love for him.  Their subtle exchange of affection was like cries of love at a time when a public display of emotion was culturally nonexistent.  Their feelings resemble the Arabic coffee my grandmother would make.. rich and dense.. given away by its permeating smell… unlike the coffee nowadays that passes through your system without leaving much of a trace.

My grandfather and grandmother fell in love and exchanged love letters when they were in college.  My grandfather was studying law to soon become one of the very few lawyers that Aleppo had at the time.  My grandmother was studying at the faculty of engineering as the first woman to join the University of Aleppo, and later become a principle of a high school for years.  They soon married afterwards and had had a long fulfilling.  I’ve heard countless times from my father, aunt, and uncles about how my grandfather was such a romantic.. he would play the oud for my grandmother and sing love songs for her. Time stopped for my grandmother when my grandfather died.  She lived afterwards constantly in the shadow of his memory.  He left behind not only memories, but melodies .. songs of ambition, love of life, and hope that we can hum when we feel depressed, frustrated, or beat…. Songs of time, and the circle of life… of perseverance… that we must continue our journey in life no matter the obstacles,  just like he did.  He worked hard against all odds and became a lawyer that strived to establish balance and justice in Aleppo every day of his life.  He raised the standards of education and became a beacon for the generations that followed.

There are things that are bottled up in my memory.  Perhaps insignificant, but they’re like a tape of film that always replays in the back of my mind.  They have shaped the person I’ve become today.  In my life I feel the presence of my grandparents in me.. in my home, in how I raise my children, in my commitment and determination, in how I cook my food, and in my morning coffee.

May they rest in peace.

In loving memory of my grandparents.

 

 

 

 

One Comment

  1. Een herinnering met een lach en een traan prachtig opgeschreven